Pomysł utworzenia muzeum łowieckiego zaczął krystalizować się w latach siedemdziesiątych. Polski Związek Łowiecki rozpoczął rozmowy z ówczesnym Dyrektorem warszawskiego Muzeum Narodowego prof. Stanisławem Lorentzem, który zaproponował lokalizację placówki na terenie Łazienek Królewskich, które kiedyś były Zwierzyńcem. Wybrano budynek zwany Koszarami Kantonistów. W dokumentach i publikacjach poświęconych Łazienkom spotykamy również inne nazwy tego obiektu: Koszary Inwalidów czy Domek Ogrodnika. Budynek skromny, jednopiętrowy, na planie prostokąta, został zbudowany w latach 1826-1828 w południowej części folwarku łazienkowskiego. Przypuszcza się, ze autorem projektu architektonicznego był Wilhelm Henryk Minter, budowniczy usytuowanych w pobliżu, a dziś już nie istniejących, koszar huzarów, ułanów i kirasjerów.
W 1977 r. został powołany zespół projektowo-programowy pod kierownictwem artysty plastyka Tomasza Konarskiego. Zespół działał dwutorowo. Z jednej strony opracował program przyszłego muzeum, zaś z drugiej zajął się adaptacją obiektu do celów muzealnych oraz nadzorem nad prowadzonymi pracami remontowo-budowlanymi.
W 1982 roku uległa zmianie koncepcja programowa Muzeum. Postanowiono połączyć wysiłki myśliwych i koniarzy pragnących utworzyć Muzeum Konia. Stworzono wspólną placówkę. Ekspozycja hipologiczna miała zostać ulokowana w "Stajni Kubickiego" zwanej również Podkową, której część (jedno skrzydło) Muzeum uzyskało dopiero w 1995 roku. Stajnie wybudowano w latach 1825-1826, na terenie folwarku, na miejscu dawniejszej drewnianej. Jakub Kubicki zaprojektował ją na planie podkowy, z wyższą jednopiętrową częścią środkową. Znalazły się w niej mieszkania dla służby, w parterowych skrzydłach przylegających do korpusu mieściły się stajnie, w bocznych wozownie. Muzeum Łowiectwa i Jeździectwa zostało powołane 1 lipca 1983 roku. Jego dyrektorem został Tomasz Konarski, który pełnił tę funkcję do 1993 roku. Trwał remont Koszar Kantonistów. Muzealne biuro i niewielka wystawa znalazły miejsce w siedzibie Polskiego Związku Łowieckiego na Nowym Świecie. Mimo trudnych warunków, pracownicy Muzeum przygotowali w tym roku trzy wystawy łowieckie eksponowane poza Warszawą, w następnym zaś roku zorganizowano pierwsze wystawy zagraniczne, ukazujące tradycje i współczesność polskiego łowiectwa i jeździectwa.
Pierwszą stałą wystawę muzealną zatytułowaną "Wiosna, lato, jesień, zima" otworzono w Koszarach Kantonistów w 1985 r. Ukazywała ona, w atrakcyjnej formie plastycznej, ptaki i ssaki polskich lasów i pól. W 1986 r. udostępniono zwiedzającym kolejną ekspozycję - "Nie tylko o myślistwie" (prezentowana do 1992 r. w salach łazienkowskiej Podchorążówki). W pierwszej sali umieszczono dzieła sztuki oraz kolekcje broni i akcesoriów myśliwskich, w drugiej główną grupę eksponatów stanowiły trofea egzotyczne przekazane w darze przez Romana Huberta Hupałowskiego, w trzeciej zbiory hipologiczne (stała wystawa hipologiczna znalazła swoje miejsce w Koszarach Kantonistów w 1993 roku). W Koszarach Kantonistów wyeksponowano "Historie łowiectwa od pradziejów do czasów Jana III Sobieskiego".
Ważną częścią działalności Muzeum było i jest organizowanie wystaw czasowych przyrodniczych, dokumentalnych czy też przedstawiających dzieła sztuki tematycznie związane z łowiectwem i jeździectwem. Prezentowane były one zarówno we własnej siedzibie jak i w placówkach muzealnych w kraju i za granicą: w Szwecji, Francji, Szwajcarii, Austrii, Finlandii, Belgii, NRD, ZSRR, Czechosłowacji i na Węgrzech. Ze względu na swój profil - połączenie problematyki łowieckiej i jeździeckiej, co jest historycznie uzasadnione - Muzeum stanowi unikat nie tylko w skali krajowej ale i europejskiej. Pierwsze eksponaty zostały przekazane przez PZŁ jako bezterminowe depozyty, później nastąpiły zakupy, były również darowizny. Dziś Muzeum posiada ponad 10 tysięcy eksponatów, z których wiele ma znaczną wartość poznawczą i materialną.
W 1993 r. dyrektorem Muzeum został Piotr Hubert Świda. Rozpoczął się remont budynków oraz realizacja nowych ekspozycji stałych, których otwarcie nastąpiło w Dzień Św. Huberta 3 listopada 1997 roku.
Muzeum, po remoncie i poważnej "operacji plastycznej", połączyło klimatyzowane ekspozycje w jedną opowieść - podróż do miejsc, które można zobaczyć tylko oczami duszy.
Naszym zamiarem było wywołanie u gości Muzeum, zwłaszcza młodych, chwili zadumy nad tajemniczym splotem współistnienia i wzajemnego oddziaływania człowieka i przyrody w przeszłości, dziś i w przyszłości.
Wspomniana na wstępie poważna "operacja plastyczna" przeprowadzona w latach 1995-1997 oraz ponowna w 2003 roku była możliwa dzięki ogromnemu wsparciu finansowemu ze strony Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Całkowita dotacja wyasygnowana przez organ założycielski tj. Ministerstwo Kultury i Sztuki oraz dotacja NFOŚiGW były porównywalne.
|
){kind=link}